HASAN AKBAL

        "Huzur sendeyse hasret sanadır..."      HASAN AKBAL

HUZURUNA GELİRKEN Ağlar gözüm gönlüm ilahi sen diye. Bırakıp her şeyi huzuruna gelince. Elimde güller olsun, güller getireyim. Ne zaman gelirsem onunla geleyim… Şahidim huzurumda duam olsun. Aklım dünyalık değil ahretlik olsun Bir ayrılık olsa bile ölümle dünyaya olsun Ne zaman gelirsem onunla geleyim… Kudretin yeter sonsuzluk sende, Sevgiyi senden bildik, kulunu öyle sevdim. Ebediyen seveyim, üzülmesin üzmeyeyim… Ne zaman olursa onunla geleyim. HASAN AKBAL

Titrek dişlerinin korkak gözlerine, Gece yarısı yanmış mum ışığı… Çığlıklarını köpeklere devretmiş çekirge, Karanlıklardan sıyrılarak gitmeliyim. Kahverengi yuvarlak tozlu masa, Altmış üçten kalma üstündeki dergi; Dolu bardağımı boşaltıp, çayı içmeden; Mektepli aşklarımı bırakarak gitmeliyim. Seyr ile serenad ederken avare… Dolaşıp dünyayı hayalden uzak, Dönüp baktığında olmadığım yere; Elvedanı yüreğime alarak gitmeliyim. Yıllarca kurup düşünü, bu muymuş o? Mutsuzluk ceketini gözlerinin omzuna asarak, Kulaklarımdaki bedduanı dökerek denize; Vefayı beklemeden aşktan gitmeliyim. Doğduğum şehir, yaşadığım şehrarengiz; İlk aşkıma Fatiha okuduğum cadde, Ayrılık kurdelesini şiirle keserek; Sensiz şehirlerden vedalaşarak gitmeliyim. Anlatılması güç, karanlık ve korkak; Seni debdebelerden kurtardım da şimdi, Babana olan kinini kalbinden alarak… Dostluğunu yerleştirerek gitmeliyim. Öldürdüğün masum kalplere ab-ı hayat, Sür ile ...

Bulutlu gözlerinle bir gün gelirsen eğer, Ölçüp biçmeden sana ne söylesem değer.   HASAN AKBAL

ALLI KARALI HAYATIMDA, MOR ZAMANLARIN; BEYAZ BENEKLERİ DÜŞMÜŞ KORKULARIMA, LOŞ IŞIKLARDA KAYBEDERKEN MEKANINI BU ADAM... AKŞAM ZANNETTİĞİMDE DOĞMUŞ BİR GÜNEŞ, MATEMLER GÜLMÜŞ; ZAMAN HASRETE SUSARKEN... [ HASAN AKBAL ]

Yağmurlu şehirden sana sesleniyorum, uzaklarda olmak bahane değil; görebiliyorum… Bulutlar söyler türkümüzü her akşam. Saçlarım senin gözyaşlarınla ıslanır, ellerinle kurulanır; kalbim bir gök gürültüsü kadar kükrer sensizliğe… Sen ise uzakta sanma kendini, gündüz güneşle görüyorum; gece ay ve yıldızlarla izliyorum seni. Varlığının hayali tamam da, ya gerçek; ya gerçekten öylemi bu dünya… Bu sokaklarda ellerim üşüyerek dolaşıyorum. Bu tenha şehir, Bu ıssız deniz… Kaptanını kaybetmiş vapur limanda çırpınıyor… Gördün mü, Fener’de tavla oynayan ihtiyarı? Karşısında gölgesi sevğilim diye konuşuyor. Yıllar sonra bu şehre kış gelmiş, Bu çay çoook soğuk, ellerim üşüyor… Kalemimin mürekkebi donmuş… Her şey şiir olmuyor mesela, Çoğu zaman kalem yazmıyor. İnsanın içi acıyor, Üzülüyor, başkaları olunca hele; başka canlar dokununca yüreğe, mesela sen gibi… Bütün planlar değişiyor, kimine zulüm gibi gelirken dakikalar kimine yetmiyor bile… Bir gazeteci soruyor, nerede kaldı yaz günlerin di...

“Olay maddi bir gerçekliği” anlatırken, olgu “ideolojik gerçeklik”tir. Ayrım yapılmadan insanların kafasını karıştırmak ancak “felsefe” bilimin bilinçli öğretisi ile olur. Olguların yerleşkesini iyi bilenler nerede konuşacaklarına bilirler ki, kazançlarına eklenen kar; en iyi stratejiden geçer. İnsanlığı kaosa götürecek olan olaylara zeminler ideolojik fikirler sonucu, toplum yanlış bilgi ile doldurularak yapılır. Ayrıntının basit ve gereksiz gibi gösterilen, toplumsal felsefe anlayışı, yanıltmaca ile düşünmekten uzak tutulur. Ne anlatırsa anlatılsın, düşünme yeteneği elinden alınmış bireyler bilgiyi doğrudan kabullenirler. Bunun sonucunda düşündüklerini değil, söylenenleri yaparlar. Toplumları pasif hale getirmek için kullanılan yöntemlerin başında değişmezlik vardır ve oluşmuş olan yapının bozulması, düzenlenmesi ve hatta iyileştirilmesi mümkünsüz hale gelir. İdeolojilerin başarılı oyunudur... Düşünmeyi toplumun elinden almak için, sosyolojik açıdan toplumun iyi anlaşılmas...

Merdivenli şehrin sokakları,  Ve de yalnızlık insanlıkları,  Ben böyle tanıdım şimdi  Merdivenli şehrin sokaklarını  Ne gül koklarsın dağdan düşen, Ne de bir toz bulursun yollarda değişen Bakışları dar kiminin gülüşleri şen Merdivenli şehrin sokaklarında gezen… Sessiz kalıyor geceleri bana karşı Sevgisini saklayan gül gibi sabaha karşı, Yorgunluğu şimdiden başladı. Merdivenli şehrin sokakları… Uykuyu sevmiyorlar nedense artık, Benim gibi onlar ve dostça yaşadık. Kimi türkü söyledik, kimi şiir yazdık Merdivenli şehrin sokaklarında yalnızlık… HASAN AKBAL

Penceremin önüne kuşlar konmuyor artık. Yetişmek mümkün değil, gurur en yüksekte… En az altı katlı yalanlarla dolduruluyor sevdalar… Birde orda yürekten ölmek var ya, işte o mezarı kimse bilmiyor…             *** Bilir misiniz, ceketini ilikle/ye/meden gezenler var. Bunların çoğunun alnı yere değmemiş... Minarelerden yükseğe tırmanırlar. Çocukların, kadınların, mazlumların, muhtaçların; hepsini birbirine benzeterek basarak üstlerine, hem de insanlığı çiğneyerek; tırmanırlar…             *** Ağlayanlara kimse kulak vermiyor. Dilsizler konuşmuyor onlarla, Sağırlar çünkü duymuyorlar… Ve ölenler ise onlar için bir hiç… Beklide bir basamak kuşların konamadığı en yüksek yerlere…             *** Mısır’da darbe oldu. Irak, Libya, Suriye… Kan kustular tabir yerindeyse. Sanki iyi bir şeymiş gibi g...

Beni şiirle hatırlarsın hece hece.  Adımı unutsan da resmimi çizer kirpiklerin göz kapaklarına.  Korkularında ben olduğum her gece.  Tutmuşum bir ömür kalbini çepeçevre sarıp kollarımla.  Kendi adını söylerken bile, beni şiirle hatırlarsın.  HASAN AKBAL

                 -Necip Fazıl Kısakürek’e- Kâğıtlarda kırıştığın, yeter üstat; Kitabın ve yaşamınla, bizde hayat; Olur mu, olmaz mı; kaderde yer? Bize karşı onda hiç mi yok istidat? Kıvılcımdan yangını, sarmış bedenlerde; O sihirli ok, hayatta; kalbe bir kerede… Gözyaşlarım ve sevincimle girince, Hangi hülyada beni izler üstat? Gözlerim dalınca, belli belirsiz gökyüzüne; Hasret sandığım, gezinen; bir şey var o yerde… Kaç dakika geçti, yolculuğun kaç günde bitti; Gözlerimde tüten diyarına ne zaman, nasıl varılır üstat? Kalem kâğıt derken, hayatın özeti; o, eser… Kelimeden cümleye hep aynı rüzgâr eser, Doğruluk bir ona, dönüş tam ise eğer, Kaç dakikadan sonra hangisi beter, üstat? [HASAN AKBAL]

Feryadın dili olsa, kurumuşken sözler. Haşre hangi ruh dayanır, vefadan başka... Çaresizce ıslanırsa insan yalnızlıktan... [HASAN AKBAL]

''Ağlamaktan mor gözlerin söyledi, Akşamdan türkümüzü.  Susmakla bitti,  Bir sevdanın sona kalmış sözü.  Artık küsüyormuşsun,  anladım. Bilmezsin sen, zaten kurudu benimde gözyaşlarım...'' [HASAN AKBAL]

Burkulur ''dilsiz kalbim'' şimdi susar ___ dilim.  Eskidendi diyebilecek kadar özledim.  Nevbaharda sana boyandı aklım, neredesin?  Hatırladığım en güzel an idi senli zamanlarım. Acziyete düştü gönlüm, sonrasında bîçare halim. Sana sevda mektuplarıdır şiirlerim, okundukça özlerim. Artık umutlar kefenlenmiş, mor gecelerde süslenir hayallerim. Nidalar yükseldiğinde gökkubbeye, senin için güneşi bile bir mızrak boyu yakınına kadar indiririm... [HASAN AKBAL]

Baharda güller var, Bir bahar daha güller açar,  Sanırdım eskiden… Hep sevilen gül,  Sevdasından güle âşık bülbül, Sanırdım eskiden… Toprağın hasretine, ağlayan yağmur, İndi mi yere? Onunla sarılırda durulur; Sanırdım eskiden… Seneden seneye, yayılan yolculuk, Bir hasret ki; goncadan güle, yol ve yorulduk; Sanırdım eskiden… [HASAN AKBAL]

Bir gün daha yaşarsın, Hatırlamaz o zaman aşk seni; Çaresizliğini  Tekerlekli sandelyelerden duyarsın, Ahlara mahkum kalbinle Ağlarsın. Bir gün daha yaşarsın Göz çukuruna kuşlar da uğramaz, Dökülen saçlarına kısık kısık Bakar gözlerin Soğuk bir el dokunur Beyaz pamukla Kuru, çatlamış dudaklarına Tenlerin soğukluğunda ısınır yanakların. Bir gün daha yaşarsın; Duymadan, Konuşmadan. Hasreti özleyecekler; Ağlar ağlar... İbretle bakarlar, Senden ve kendilerinden habersiz. Ve bir gün daha yaşarsın Yaşanmamış gibi... HASAN AKBAL 14.10.2011 RUISLIP LIDO

Bir mayıs akşamında aldım haberini, Duydum ki ellerimden ellerin tutmuş...                                                 HASAN AKBAL

''Ağlamaktan mor gözlerin söyledi, Akşamdan türkümüzü.  Susmakla bitti,  Bir sevdanın sona kalmış sözü.  Artık küsüyormuşsun,  anladım. Bilmezsin sen, zaten kurudu benimde gözyaşlarım...'' [HASAN AKBAL]

Ne sen sor, ne ben söyleyeyim. Bırak beni benimle kalayım. Lazım olur belki şiirlerime; hasretin kalsın, Sonrası; ne düşün beni ne de düşündür... Çek git, kapımı açık bırak... Senden sonra kalbimden bende çıkayım. [HASAN AKBAL]