HASAN AKBAL

Seni sevmek, sende ölmek; aynı şey bence… Son yolculuklarıma baktım da, duraklar hep sende.  Ve hep sende kalmışım. Gitmedim daha…  Yolcu etme beni, biraz daha kalayım…  *** Son elvedaların birinde ellerimden ellerin sıyrılırken hasretin dokunaklı yüreği kalmış avuçlarımda… Suskunluk beni başka hülyalara götürse de “özlediğim” sensin yine… Övgüler konulmuş geniş zamanların şakaklarına sen gelene kadar kar yağmayacakmış, öyle dedi martılar…   Biraz kızgındı penguenler, bendeki hasretin kutuplardaki buzları erittiği için…  Yalnızlığım bu şehrin gecelerinde biraz daha arttı… Uyku hayal, Güneşle öldürdüm geceleri… *** İçimdeki yangınlara soğuk bakışların altında, hecelenmiş aşklar düşüyor… İmalar kilitlenmiş zamanlar ötesine, seni sevmenin ızdırabıyla, hiç hoş geçmiyor günler… Edebiyat başka başka anlamda, sır olmuş her müşterek teori; bencillikle bir geziyor benlik… Egolar tatmin olmuyor bu şehir izdırap yeridir… ...

Bütün sevdalar güzeldir. Bütün güzellikler kalp ile mümkün... Hasret çekilen zamana güzel bir anı, hatırlanacak güzel bir nokta bırakmak gülüşünde kurduğum hayal ile başladı. Hayatımın bütünlüğüne adım adım dokunan varlığın Rabbimin izni ile hep bir adım öteye taşındı. Güzellikler demişken anlatmak istedim. Bazen aynı şehirde bile hasret kalmak bazen yan yana olamamak zor olabiliyor. Gönlümün sevdası vatanıma olan sevda gibi içindeyim ama yine hasretim. Yine özlemle doluyum. Kimin ne dediğini umursamadan, elimde güller ile ona gideceğimi şu iki dize ile ifade etmiştim. "Eğer sen seversen gül kokar ellerim. Sen sevmezsen kan ağlar yüreğim." Sevdi... Gönülden hemde... Ailesinden almış olduğu edbi terbiye ile sevdi. Kalbe sahip olmanın en huzurlu yerini ve hayatın daha bu kadarında bile bana yaşattı. Insan, ne kadar da özlermiş hayal kurmanın varlığını ve bu hayale adım adım yaklaşarak mutluluğu onurla kavuşmanın huzurunu... Ve diyorum ki O yüzden bir kez daha saygı ile te...

Seni sevmek, sende ölmek; aynı şey bence… Son yolculuklarıma baktım da, duraklar hep sende.  Ve hep sende kalmışım. Gitmedim daha…  Yolcu  etme beni, biraz daha kalayım… *** Son elvedaların birinde ellerimden ellerin sıyrılırken hasretin dokunaklı yüreği kalmış avuçlarımda… Suskunluk beni başka hülyalara götürse de “özlediğim sensin yine… Övgüler konulmuş geniş zamanların şakaklarına sen gelene kadar kar yağmayacakmış, öyle dedi martılar…  Biraz kızgındı penguenler, bendeki hasretin kutuplardaki buzları erittiği için…  Yalnızlığım bu şehrin gecelerinde biraz daha arttı… Uyku hayal, Güneşle öldürdüm geceleri… *** İçimdeki yangınlara soğuk bakışların altında, hecelenmiş aşklar düşüyor… İmalar kilitlenmiş zamanlar ötesine, seni sevmenin ızdırabıyla, hiç hoş geçmiyor günler… Edebiyat başka başka anlamda, sır olmuş her müşterek teori; bencillikle bir geziyor benlik… Egolar tatmin olmuyor bu şehir izdırap yeridir… Birde “seni seviyorum diye diyememen...